ماده اولیه اصلی نخ پلی استر الیاف پلی استر است که از مشتقات نفتی از طریق سنتز شیمیایی استخراج می شود. الیاف پلی استر از استحکام و مقاومت بالایی در برابر سایش برخوردار است و آن را در کاربردهای نساجی پایدار می کند. در مرحله آمادهسازی مواد خام، کارخانهها تراشههای پلی استر را ذوب میکنند تا محلول ریسندگی را تشکیل دهند. این فرآیند نیازمند کنترل دقیق دما و فشار برای اطمینان از یکنواختی فیبر است. در مقابل، الیاف طبیعی مانند نخ پنبه از گیاهان مشتق میشوند و فرآیند تولید آنها بیشتر به شرایط کشاورزی وابسته است، در حالی که تامین مواد اولیه برای نخ پلیاستر نسبتاً پایدار است و تحت تأثیر فصول یا آب و هوا قرار نمیگیرد.
در مرحله ریسندگی، پلی استر مذاب از طریق یک نخ ریسی به رشته هایی تبدیل می شود و سپس در یک منطقه خنک کننده جامد می شود. این الیاف نوپا تحت چندین مرحله کشش قرار می گیرند تا آرایش مولکولی و خواص مکانیکی خود را افزایش دهند. روند کشش به کشش سرد و کشش گرم تقسیم می شود. کشش سرد استحکام فیبر را افزایش می دهد، در حالی که کشش گرم باعث افزایش کشش آن می شود. در مقایسه با نخ نایلون، نخ پلی استر پس از کشش مدول بالاتری دارد، به این معنی که کمتر در معرض تغییر شکل است، اما نخ نایلون دارای خاصیت ارتجاعی کمی بهتر از نخ پلی استر است. این تفاوت نخ پلی استر را برای کاربردهایی که نیاز به پایداری دارند مناسب تر می کند.