بافندگی تکنیکی است که از درهم تنیدگی و سیم پیچی مواد الیافی (مانند پلاستیک، پنبه و کتان) برای ایجاد ساختارهای ورقهای-یا لولهای استفاده میکند. این تکنیک به طور گسترده در تولیدات صنعتی مانند کیسه های بافته شده، پارچه های بافته شده و تورهای بافته شده استفاده می شود. فرآیندهای بافندگی را می توان با توجه به مواد و کاربردهای مختلف برای دستیابی به الزامات مختلف برای استحکام، تنفس و دوام تنظیم کرد.
هسته بافندگی در روش آمیختگی الیاف نهفته است. روش های متداول بافت عبارتند از: بافت ساده، بافت جناغی و بافت ساتن. بافت ساده ساده ترین است، با الیاف به هم پیوسته محکم و استحکام بالا. بافت جناغی انعطاف پذیری و مقاومت در برابر سایش بهتر را ارائه می دهد. و بافت ساتن دارای سطح صافی است که برای کاربردهایی که نیاز به جذابیت زیبایی دارند مناسب است.